The Bucket

Eind vorige zomer ontmoete ik Johnny in de supermarkt in Bangor Erris. We raakten wat aan de praat en hij nodigde mij uit eens een paint met hem te drinken in een van de plaatselijke kroegen. Nu vind ik het altijd leuk om nieuwe mensen te leren kennen en vrienden te maken, maar met al die vrijgezelle boeren in Mayo is het soms wel oppassen geblazen, wanneer ik denk aan vrienden maken zien zij wellicht kans om die Nederlandse dame in te lijven in hun lang van een vrouwenhand verstoken schapen boerderij. 

Maar goed, met deze vriendelijke vrolijke man een paint drinken op een zaterdagmiddag, daarin zag ik geen bezwaar.  Pas in het najaar kwam het ervan en het was gezellig. We kletsten en lachten veel en nadat ik eentje en Johnny enkele paints had gedronken, voelde ik wel de noodzaak hem, met alle respect, duidelijk te maken dat zijn avances en hofmakerij geen zin hadden. Sindsdien is er een prettig vriendelijk contact. Johnny belt me soms om te horen hoe het met me gaat en af en toe kom ik hem tegen in de winkel.

Een paar weken geleden fotografeerde ik hem op de bog, hier vlakbij in Aughness South. Johnny gebruikt voor het turfsteken een ‘bucket’, dit is eigenlijk gewoon een graafmachine, alleen de bak, de bucket, heeft in dit geval een soort kartels waarmee de turf uit een gegraven geul geschraapt wordt. Er wordt daardoor dus steeds een rijtje turfsods uitgegraven. Deze methode is vrij eenvoudig en wordt ook best veel gebruikt.  Maar ook dit laat een verwoestend spoor achter in het veenlandschap.