Dankbaar

Nog minder dan twee weken en dan is mijn jaar Ierland voorbij. De laatste paar maanden zijn zo ongelofelijk snel gegaan. Hoe kijk ik op dit jaar terug? Met heel veel dankbaarheid.  Ja het was soms zwaar. Met name na de feestdagen heb ik moeilijke tijden gekend. De fraude in januari had een enorme impact op me, zes weken lang heb ik geworsteld om me weer goed te voelen en mijn blijheid en motivatie terug te vinden. Toen dat stap voor stap weer lukte en ik weer begon te genieten, kwam Corona de wereld en dus ook Ierland binnen. Een zorgelijke en verontrustende tijd en het is vreemd om dan hier te zijn, ver van familie en vrienden. Voor het project was het een nieuwe tegenslag,  afspraken konden niet doorgaan en steeds meer gebieden werden onbereikbaar door de strenge reisrestricties hier in Ierland. Ik moest opnieuw verwachtingen loslaten en er het beste van maken...

Iets waar ik niet over schreef tot nu toe, maar wat wel van groot belang is geweest tijdens dit jaar en maar ook in mijn leven de jaren daarvoor, is dat ik mij vaak gesteund en gedragen voel. Steeds wanneer de eenzaamheid mij even aanvliegt, komen er mensen op mijn pad waar ik blij van word. Of steeds wanneer ik de neiging heb om somber te worden, mijn zelfvertrouwen dreig te verliezen, of de moed me in de schoenen zakt,  gebeurt er iets moois waar ik blij van word of kom ik tevreden thuis met mooie foto's. Soms zijn het slechts kleine gebeurtenissen of ontmoetingen, zoals buurman Christy die een vers gevangen visje komt brengen, of een toevallige fijne ontmoeting en gesprekje tijdens een wandeling, of iemand die mij belt om te vragen of ik wil komen fotograferen tijdens het turfsteken, of een lief mailtje van één van mijn blog lezers. Of soms is het het ontdekken van een onverwacht mooie plek, een niet verwachte schoonheid die mij overweldigt en gelukkig maakt. Juist op die momenten dat ik het nodig heb, gebeurt er iets dergelijks, en steeds ervaar ik dan duidelijk dat een bepaalde gebeurtenis of persoon op dat moment op mijn pad is gebracht met maar eén reden; mij ondersteunen. Misschien vind jij dit zweverig, of toeval, maar voor mij is het een werkelijkheid die ik ervaar, dat een Hogere Bewustzijn, een Liefdevolle Energie, Het Universum of God, of hoe jij het maar wilt noemen, bij mij is, met mij onderweg is en mij helpt. En daarvoor ben ik erg dankbaar. Tja en verder is het ook niet zo moeilijk om in een overweldigende en rustgevende natuur als hier in West-Ierland, me verbonden te voelen met de natuur en spiritualiteit, deze omgeving maakt erg ontvankelijk. 

Mede daardoor kan ik ondanks de tegenslagen positief terug kijk op dit jaar. Het was intens met enorme hoogtepunten maar ook met dieptepunten. Ergens past het ook wel bij dit intense land.  Ik hoop dat deze reis me niet alleen mooie beelden heeft opgeleverd maar me ook sterker heeft gemaakt. Ik denk dat de ervaring nog lang zal nawerken.

Ondertussen blijf ik nog even lekker door fotograferen, nog een paar doelen wil ik realiseren. Vorige week heb ik de stoute schoenen aangetrokken en contact gezocht met de politieman bij wie ik in januari aangifte deed van de fraude. Hij kent mijn situatie en ik vertelde hem dat ik nog erg graag voor het project naar een bepaald gebied in county Sligo wil om de veengebieden te fotograferen maar dat dit nu onmogelijk is geworden vanwege de reisrestricties. Nadat ik hem vroeg of hij een oplossing wist voor mij om toch toestemming te verkrijgen hier eenmalig naar toe te reizen, bood hij me meteen aan één en ander op papier te zetten, een soort vrijbrief, zodat ik zonder bang te hoeven zijn voor boetes, naar Sligo zou kunnen rijden.  Gistermiddag kwam hij de brief persoonlijk afgeven bij mij thuis, het lag op zijn route. Is dat niet geweldig? Ik ben zo blij dat dit nu toch mogelijk is. Ik heb een B&B, een kleine cottage bij Rob in Dromore West gehuurd voor twee nachten en ga de komende dagen fotograferen in de bogs in de Ox Mountains, het gebied rond Lough Easkey, waar het hele idee voor Irish Desire jaren geleden al ontstond.

Voorlopig blijf ik ook nog wel een paar weken bloggen, ik heb nog wat foto’s na te bewerken en te delen en uiteraard houd ik jullie op de hoogte van mijn thuisreis en de voortgang hierna.