Offaly

Tuin bij Charville Castle

Afgelopen zondag reed ik opnieuw richting The Midlands, naar county Offaly, om daar een paar dagen te fotograferen. Ik had mijn vertrek goed voorbereid, op googlemaps bestudeerde ik via de satellietweergave de veengebieden die ik wilde bezoeken en wat de beste plekken zijn om deze gebieden te benaderen. Ook wilde ik de turfgestookte energiecentrale in Edenderry fotograferen en bekeek ik alvast via google streetview wat de beste hoek zou kunnen zijn voor een goede foto.

Na 3,5 uur rijden bereikte ik mijn B&B in Tullamore. Wat me meteen weer opviel was het temperatuurverschil, het was er enkele graden warmer, zonniger en vooral veel minder winderig. Daar waar ik aan de westkust bij bewolkt weer toch al snel mijn fleece draag, heb ik die in het binnenland niet nodig. Ja het is duidelijk dat het in het westen meer regent en dat de zeewind vanuit de Atlantische Oceaan het daar aanmerkelijk koeler maakt dan in het binnenland en het oosten.  Gelukkig had ik daar in tegenstelling tot de vorige keer, nu wel rekening mee gehouden en had ik voldoende luchtige kleding bij me.

Na een uurtje rusten op mijn kamer, stapte ik opnieuw in de auto en reed een eerste ronde door een liefelijk groen landschap, met dorpjes, boerderijen en landerijen, onderbroken door kale veengebieden. Wanneer je via google satelliet het gebied opzoekt, zie je heel opvallend de bruine gestreepte gebieden tussen het groen, de veengebieden waar turf wordt gewonnen. Maar wanneer je er rondrijdt, is het best schokkend. Het is gewoon ronduit lelijk en doods. Zoals ik al eerder vertelde, het hoogveen wordt hier industrieel gewonnen, doormiddel van een methode waarbij steeds de gedroogde bovenlaag van het veen wordt geschraapt, waarna het in de vorm van turfmolm wordt geoogst. Deze turfmolm wordt gebruikt als energiebron voor de elektriciteitscentrales of verwerkt in compost, dit wordt vooral veel geëxporteerd naar Engeland.

Regelmatig stap ik even uit om rond te kijken en te fotograferen. Het is hier heet en benauwd, of in ieder geval, zo ervaar ik het.  Hier en daar zie ik spoorrails bedoeld om de turfmolm te vervoeren naar de turfgestookte centrale in Edenderry. Sommige trajecten worden duidelijk niet meer gebruikt, de rails zijn overwoekerd en de roestige hekken van de spoorwegovergang hebben hun beste tijd gehad.

 

Enorme ruggen van turfmolm

Metershoge bergen van turfmolm

Een oude spoorwegovergang van Bord na Móna

Momenteel zijn er nog drie turfgestookte centrales operationeel in Ierland. In een artikel van de Irish Times van 10 juni jl. lees ik dat Bord na Mona, de semi-staatsfirma, in 2027 de productie van turf zal beëindigen, drie jaar eerder dan gepland en dat rond  het jaar 2025 ongeveer 20.000 hectare veenland in de binnenlanden zal worden hersteld.  De aandacht zal meer worden verlegd naar o.a. windmolenparken. Overal zie ik inderdaad windmolens verrijzen boven de bruine vlakten, daar waar geen turf meer te halen valt.  

Catherine O’Connell, directeur van de IPCC, vertelde me al eens dat het herstel waar de Bord na Mona over spreekt, tot nu toe niet veel voorstelt, hooguit worden de gebieden weer onder water gezet, waardoor wetlands ontstaan, maar zo te zien wordt ook dat lang niet overal gedaan.

“De moerassen van de Midlands zijn de grootste wapens van Ierland in de strijd tegen klimaatverandering. Ondanks het feit dat hoogvenen slechts drie procent van het aardoppervlak beslaan, slaan ze meer koolstof op dan alle andere soorten vegetatie ter wereld tesamen. Veengebieden die aanzienlijk zijn gestoken, gefreesd of gestript zijn enorme uitstoters van koolstof, terwijl een gezond en nat veen juist koolstof opneemt”.

De turfgestookte energiecentrale in Edenderry

Ook wordt er nog turf gestoken door particulieren in Co. Offaly.

De volgende dag, afgelopen maandag, ging ik opnieuw op verkenning, ik hoopte de grote machines van Bord na Mona aan het werk te zien.  Helaas was er nergens activiteit te bespeuren tussen de enorme ruggen van turfmolm. Wellicht zal ik nog eens terug moeten komen, ik zal een manier moeten vinden om te weten te komen waar er op een bepaald moment gewerkt wordt. In de voorbereiding op mijn vertrek naar Ierland had ik al eens contact opgenomen met Bord na Mona, maar men was helaas niet bereid tot medewerking, ik hoef van hen dus geen informatie te verwachten. Tijdens mijn omzwervingen stuitte ik op een ruïne van een oud kerkje in Daingean en op de terugweg bezocht ik Charville Castle. Helaas was ik te laat voor een rondleiding, het kasteel was al gesloten. Maar het bos rond het kasteel, was met zijn eeuwenoude eikenbomen zeer de moeite waard. Heerlijk, al dat mooie groen na alle lelijkheid van de kale veengebieden. Uiteindelijk mag ik af en toe ook even toerist zijn toch?

Dinsdagochtend heb ik mijn oudste zoon Sebastiaan opgehaald van Dublin airport, samen reisden we weer terug naar Mayo. Zo fijn om hem na 3 maanden weer te zien en wat heerlijk om de frisse zeewind aan de westkust weer te voelen en te ruiken!

Kerk ruïne in Daingean

Oude(ten dode opgeschreven?) eik op het landgoed van Charville Castle

Charville Castle

'King Oak', een meer dan 400 jaar oude eik op het landgoed van Charville Castle, in Tullamore